Oczywiście radość nie mogła trwać wiecznie.
Czas powrócić do zwykłego, szarego życia. Mojego życia.
Znów tworzyłam rewolucję, znów ktoś szybko ją zburzył.
Zastanawiam się, ile człowiek może próbować od nowa?
Dwa, trzy, milion, do końca świata?
Już nie chcę mi się wymyślać czegoś nowego, nie chcę udoskonalać tego co jest.
Nie mam sił na nic.
Ktoś próbuje pocieszyć, ktoś próbuje rozśmieszyć
Wszystko na nic.
Tak, jestem nieszczęśliwa.
Tak, nie wiem co mam z tym zrobić.
Tak, nie chcę o tym rozmawiać.
Tak, nic się nie zmieni.
Tak, nadal będę nieszczęśliwa.
Spać z zaciśniętymi pięściami
Wchodzić dwa razy do tej samej rzeki
Mieć gdzieś słowo "cena"
Kruszyć ciastkami w łóżku
Słyszeć szybkie bicie serca na poduszce
Nie spać z konkretnego powodu
Przeklinać w obcych językach
Wstawać o szóstej rano bez potrzeby
Kłamać dla zasady
Jeść powietrze
Nie myśleć i zdawać sobie z tego sprawę
Udawać, że się nic nie rozumie
Przytakiwać
Czekać i się nie doczekać
Liczyć dni, które nie nadejdą
Mówić, że jest ok,
Myśleć, że tak ma być i wiedzieć, że tak nie jest
Żyć jakby w niebie nie było dziur.
Po prostu żyć.
Ani miłość. Ani sukces.
Wystarczą ludzie i wiara.
Byłam dzisiaj na spektaklu, który wiele osób wzruszył, zachęcił do wizyty w kościele
Ale dla mnie była to istna przemiana.
Zrozumiałam, że moje życie może wyglądać całkiem inaczej niż by się mogło wydawać,
Że jeszcze wiele spraw nie jest takich oczywistych.
Wiele razy myślałam, że właśnie coś się we mnie zmienia,
Że teraz wszystko będzie wyglądać inaczej,
Ale zawsze towarzyszyły temu te same emocje.
A teraz to było inne kołatanie serca, inny oddech, inne łzy.
Być może niedługo okaże się, że znowu mi się tylko wydawało
Ale chciałabym, aby tym razem to było to.
To na co czekam od wielu miesięcy
To na co nie mogę się zdecydować
To co tak trudno mi nazwać.
Zmiana.
Istotna zmiana w Moim Życiu.